سبد خريد شما : 0
هدیه
?>

گفتگو با «مصطفی رحماندوست»

گفتگوی نوین کتاب گویا با «مصطفی رحماندوست» به بهانه‌ی رونمایی از آلبوم «کی بود؟ کی بود؟» و حضور در کنسرت کودکان گروه «دینگ و دانگ»

 

۱٫به‌نظر شما آمیختگی موسیقی به‌طور کلی و موسیقی ایرانی به‌طور خاص با شعر و ترانه برای کودکان چه مزایایی دارد؟

ما در ایران ۲ مشکل داریم. یکی آنکه موسیقی ایرانی را غمگین می‌دانند که به‌درد بچه‌ها نمی‌خورد. دوم آنکه کسی که سواد داشته باشد و بتواند موسیقی ایرانی و گوشه‌های مختلف آن را برای بچه‌ها قابل بازنویسی تشخیص دهد و ساده‌نویسی کند، آنطور که باید نداشتیم. من سال‌های سال در شورای موسیقی صداوسیما بودم و از این که آهنگسازی نمی‌آید شعری را با موسیقی ایرانی برای کودکان همراه کند، رنج می‌کشیدم. خوشبختانه چند سالی هست که این اتفاق افتاده و به‌طور مثال خانم ملیحه سعیدی آلبوم «سبزه‌ی ریزه‌میزه» را با اشعار من آهنگسازی کرد و بعد هم آقای مهدی زارع آمدند که به این کار عشق داشتند و موسیقی خوبی بر مبنای دستگاه‌ها و گوشه‌های ایرانی ساخته شد که نه تنها غمگین نبود، که بسیار شاد بود.

 

  1. با توجه به حضورتان در کنسرت اخیر گروه «دینگ و دانگ» و اجرای قطعاتی از آلبوم‌های آثار و اشعار شما و آلبوم تازه‌ی «کی‌ بود؟ کی بود؟» فضا را چگونه دیدید؟

حس من از حضور در این کنسرت این بود که ما چند پله بالاتر رفتیم و آن این بود که همان موسیقی‌های کودک را حالا در یک اجرای زنده و با معرفی سازها به‌گوش بچه‌ها رساندیم. و شاید روزی برسد که علاوه بر معرفی سازها، بتوانیم حالت‌های مختلف یک گوشه و یک موسیقی را در یک مجلس برای بچه‌ها اجرا کنیم و آن‌ها را به تفکر درباره‌ی اینکه چه تفاوت‌هایی در اجرای یک گوشه وجود دارد متوجه کنیم‌.

۳. شعر و ترانه‌سرایی برای کودکان نسبت به بزرگسالان آسانتر است؟ چه تفاوت‌هایی دارد و از چه جنبه‌هایی آن را حائز اهمیت می‌دانید؟

شعر، شعر است و تمام ویژگی‌های شعر بزرگسال برای شعر کودکان هم صادق است؛ با این تفاوت و سختی که در شعر کودک علاوه بر رعایت همه‌ی آن ویژگی‌ها باید محدود توانایی‌ها و درک مخاطب شعرت هم بشوی تا نتیجه‌ی درستی حاصل شود.

 

  1. به‌دلیل سال‌ها سروکار داشتن شما با کودکان و نسل‌های متفاوت، نسل جدید از کودکان و ارتباطشان با شعر و موسیقی را چگونه می‌بینید؟

در طول ۴۰ سال گذشته با همه‌‌ی این بچه‌ها و نسل‌های مختلف ارتباط داشتم. بچه‌ها بسیار خوب هستند. فقط ما برای آن‌ها کم می‌گذاریم. ما با موسیقی خودمان آشنایشان نمی‌کنیم. مدرسه هم که پدر بچه‌ها را درمی‌آورد تا فقط حفظ کنند و نمره بگیرند و متعاقب آن، درک و خلاقیت آن‌ها نادیده گرفته می‌شود.

اما در نهایت با تولید همین موسیقی‌ها و ترانه‌های مناسب برای کودکان، ممکن است بتوان گردوخاک روزمرگی و یکسان‌سازی‌ای که آموزش‌وپرورش روی ذهن بچه‌ها می‌گذارد را اندکی زدود.