صمد بهرنگی در دوم تیر 1318 در تبریز به دنیا آمده و در 9 شهریور 1347 از دنیا رفته است. او تا پایان دیپلم در تبریز می‌ماند و بعد از آن در روستاهای اطراف تبریز مشغول معلمی و تدریس می‌شود. البته در همان دوره گرایشاتی به حزب توده پیدا می‌کند و در یکی دو سفری که به تهران می‌آید، با داستان‌نویسان بزرگ آن زمان یعنی جلال آل احمد و غلامحسین ساعدی آشنا می‌شود. او یکی از معلم‌های عجیب آن روزگار بوده، چون برای دانش‌آموزانش اعتبار زیادی قائل بوده است. مشهور است که صمد بهرنگی همیشه همراه خود خورجینی داشته و داخل آن را از کتاب پر می‌کرده و آن خورجین را از روستایی به روستایی دیگر می‌برده تا به دست دانش‌آموزانش برساند و سواد آنها را بالا ببرد. او که به فرهنگ عامه و فولکلور علاقه زیادی داشته، گویا در راه همین تلاش‌هایش در رود ارس غرق می‌شود و از دنیا می‌رود. مخاطب بسیاری از داستان‌های بهرنگی کودکان بوده‌اند: «ماهی سیاه کوچولو»، «اولدوز و کلاغ‌ها»، «اولدوز و عروسک سخنگو»، «24 ساعت در خواب و بیداری»، «یک هلو و هزار هلو»... البته مخاطب بعضی از این آثار بزرگسالان هم هستند، مثل همان کتاب «ماهی سیاه کوچولو» که مدت‌هاست به زبان‌های مختلفی ترجمه می‌شود و مخاطبانش صرفا به ایران محدود نیست.