گیتی خوشدل در سال 1326 در تهران به دنیا آمد. او فارغ‌التحصیل رشته ادبیات انگلیسی در دانشگاه تهران است. در آمریکا فوق لیسانس جامعه‌شناسی خواند ولی آن را نیمه‌تمام رها کرد و به ایران بازگشت. البته، دیگر هیچ وقت این رشته را ادامه نداد. او را بیش از هر چیز با ترجمه‌های معروفی می‌شناسیم که بارها و بارها تجدید چاپ شده‌اند. مثلا کتاب «چهار اثر» نوشته فلورانس اسکاول شین در بین سال‌های 1381 تا 1386 بیش از شصت بار تجدید چاپ شد. تعدادی دیگر از ترجمه‌های معروف او عبارتند از: «حکایت دولت و فرزانگی» نوشته مارک فیشر، «آزادی» نوشته اریک فروم، «هفت عادت مردمان موثر» نوشته استیون کاوی، «قانون توانگری» نوشته کاترین پاندر، «تجسم خلاق» نوشته شاگتی گوین، «از دولت عشق» نوشته کاترین پاندر، «هفت قانون معنوی موفقیت» نوشته دیپاک چوپرا، «قانون شفا» نوشته کاترین پاندر، «شفای زندگی» نوشته لوئیز ال هی و... اما گیتی خوشدل محدود به ترجمه‌هایش نیست. او شعر نیز می‌سراید و مجموعه‌شعرهای مختلفی دارد، مانند: «مرا از نيلوفر ياد است» (نشر کتابسرا، 1368)، «معبد بنفش» (نشر مرکز، 1370)، «ميان ياخته‌های کوهستان» (نشر تهران، 1375)، «خانه هزار نيلوفر» (نشر پيکان، 1383)، «از جاده تو نيز زمان عبور خواهد کرد» (نشر پيکان، 1390)، «با تو بازی می‌کردم ای آسمان» (نشر پیکان). گیتی خوشدل چندان اهل گفتگو و ارتباط با رسانه‌ها نیست. با این حال، چند مصاحبه‌ای با او انجام شده که یکی از آنها در روزنامه ایران منتشر شده است.