سبد خريد شما : 0
?>

نگاهی به «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم»

اینجا آبادان است. من کلاریسم، شخصیت اصلی داستان. من زنم؛ یک زن ارمنی. هیچ‌کس من را نمی‌فهمد؛‌خودم هم. اینجا، «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم.»

فقط یک زن می‌تواند این‌طور درباره‌ی زنان بنویسد. زن بودن، کلمه‌ی غریبی است. «اگر مردی بیا اینجا و زن باش!» درباره‌ی زویا پیرزاد چه می‌توان جز این گفت که او یک «زن» است و درباره‌ی زنان می‌نویسد. کلاریس،‌ شخصیت اصلی رمان «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» را شاید تنها پیرزاد بتواند بفهمد.

زویا پیرزاد، راوی آینه‌هاست؛ می‌توان زندگی را همانطوری که هست در آثارش دید. در این کتاب، نه شاهد عشق‌های سانتی‌مانتال خواهید بود و نه گره‌های هیجان‌انگیز و هراس‌انگیز. «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم»، زبان سادۀ زندگی است.

زویا پیرزاد، نویسندۀ ارمنی‌تبار اهل ایران است. متولد سال ۱۳۳۱ در آبادان. نزدیک ۳۰ سال است که نویسندگی حرفه‌ای را آغاز کرده است و پیش از به ترجمه می‌پرداخته. ویژگی‌ برجستۀ زویا پیرزاد، زنانه‌نویسی اوست. داستان‌های او دربارۀ زنان و دغدغه‌ها و مسائلشان است. او ساده می‌نویسد و سوژه‌هایش را از روزمرگی‌ها انتخاب می‌کند.

هر وقت در آموزش ادبیات از زنانه نویسی حرف می‌زنند، ابتدا توضیح می‌دهند که زنانه نویسی با نوشتن از زنان تفاوت دارد و این‌دو یکی نیستند. نوشتن از زنان، مربوط به زمانی است که شخصیت اصلی یا شخصیت‌های اصلی یا تعدادی از شخصیت‌های اصلی داستان، زن هستند و روایت داستان، به نقل رویدادها و سیر زندگی آنها می‌پردازد.

چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم، اولین رمان زویا پیرزاد است که تاکنون جوایز معتبر ادبی را به خود اختصاص داده است. جایزه ادبی یلدا، جایزۀ بهترین رمان سال بنیاد گلشیری و جایزۀ کتاب سال از جملۀ این جوایز هستند. این کتاب به زبان‌های انگلیسی، یونانی، فرانسوی، ترکی، آلمانی، نروژی، و چینی، ترجمه شده است. این کتاب در زبان انگلیسی با نام «چیزهایی هست که نگفتیم» منتشر شده و جزو پرفروش‌ترین کتاب‌های انتشارات وان ورد بوده است.