کتاب صوتی «تاریخ عشق» نوشته نیکول کراوس با ترجمه ترانه علیدوستی را با صدای الهام نامی، محمد کارآزاد، تایماز رضوانی و آرین نوروزی می‌شنوید. این اثر دومین رمان نیکول کراوس و داستانی پیچیده است که خط روایی آن را نمی‌توان در چند خط خلاصه کرد؛ چرا که داستان، زمان ثابتی ندارد و بین گذشته و آینده در گذار است و توسط چندین شخصیت و گاهی اوقات در غالب نامه، خاطرات روزانه روایت می‌شود. این کتاب صوتی، نوعی داستان رازآلود است که در آن، تغییر اسامی، خیانت و هویت‌های محرمانه به چشم می‌خورد. آلما سینگر چهارده ساله در تلاش است تا علاجی برای تنهایی مادرش پیدا کند. او که باور دارد علاج این تنهایی در کتابی است که مادرش با عشق و علاقه مشغول کار روی ترجمه آن است، تصمیم می‌‎گیرد تا نویسنده کتاب را پیدا کند. آن سوی نیویورک، پیرمردی به نام لئو گورسکی تلاش می‌کند تا کمی بیشتر زنده بماند. او روزهایش را با فکر و خیال درباره عشق ازدست‌رفته‌اش سپری می‌کند؛ عشقی که شصت سال پیش، قریحه و قدرت نوشتن یک کتاب را در او به وجود آورد. گرچه لئو از این موضوع بی‌خبر است، کتابش با گذر از اقیانوس‌ها و نسل‌ها و با تغییر زندگی‌های بی‌شمار، از گزند زمان مصون مانده است.

نیکول کرواس، زاده 18 آگوست 1974، نویسنده و رمان‌نویس امریکایی است. او از نسل سوم مهاجران پس از جنگ لهستان است که به امریکا مهاجرت کردند. کراوس در آغاز، گزارشگر نیویورکر بود و به کشورهای سابق بلوک شرق سفر می‌کرد و شرح حال‌هایی از وضعیت سیاسی و خاطره‌های شخصی آدم‌های آن منطقه تهیه می‌کرد. همین موضوع کتاب صوتی «تاریخ عشق» را از نظر تاریخی حائز اهمیت می‌کند و تصویر قابل اعتمادی از این داستان به مخاطب نشان می‌دهد.

ترانه علیدوستی در ۲۲ دی ۱۳۶۲ به دنیا آمد. این بازیگر ایرانی در فیلم‌های فیلم‌سازان برجسته‌ای همچون رسول صدرعاملی، واروژ کریم‌مسیحی و اصغر فرهادی بازی کرده و جوایز گوناگونی از جمله جایزه بهترین بازیگر زن از جشنواره فیلم لوکارنو در سوئیس را دریافت کرده‌ است. او در جشنواره‌های فیلم وزول فرانسه ۲۰۱۴ و فیلم هانوی ویتنام ۲۰۱۲، یکی از اعضای هیئت‌داوران بود. ترانه علیدوستی در سال ۱۳۸۰ در اولین تجربه سینمایی خود برای فیلم «من، ترانه ۱۵ سال دارم» برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن از جشنواره فیلم فجر شد. او به زبان انگلیسی مسلط بوده و مترجم ادبی است. جایزه ادبی پروین اعتصامی را در پنجمین دوره برگزاری آن در قسمت ادبیات داستانی با ترجمه مجموعه داستان «رویای مادرم» نوشته «آلیس مونرو» به‌ دست‌ آورد. و در کتاب صوتی «تاریخ عشق» ترجمه دقیق او این کتاب را تبدیل یک اثر هنری و ادبی غنی کرده است که شنونده از چند دقیقه گوش سپردن به آن اهمیتش را به خوبی دریافت می‌کند.

در بریده‌ای از کتاب صوتی «تاریخ عشق» می‌شنوید:

«بارها از خودم می‌پرسم آخرین کسی که مرا زنده ببیند که خواهد بود. اگر بنا بود شرط ببندم، روی جوانِ پیکِ غذافروشی چینی می‌بستم. چهار شب هفته از آن‌جا غذا سفارش می‌دهم. هر وقت که می‌آید سر پیدا کردن کیف پولم بازی در می‌آورم. وقتی در این فکرم که آیا این همان شبی است که من پیراشکی سبزیجات را تمام می‌کنم، به رخت‌خواب می‌روم، و در خواب دچار حمله قلبی می‌شوم، او با پاکت چربی که به دست دارد دم در منتظر است.

همیشه تلاشم را می‌کنم که دیده شوم. گاهی اوقات که بیرون از خانه هستم آب‌میوه می‌خرم بی‌این‌که تشنه باشم. اگر مغازه شلوغ باشد تا آن‌جا پیش می‌روم که پول خردهایم را به زمین بیندازم تا پنج‌سنتی‌ها و ده‌سنتی‌ها به هر سو پخش‌وپلا شوند. زانو می‌زنم. زانو زدن برای من کار پرزحمتی‌ست و برخاستن از زمین پرزحمت‌تر. با این‌حال. شاید احمق به نظر برسم. می‌روم توی فروشگاه ورزشی «اتلیت‌فوت» و می‌گویم: کفش کتانی چی دارید؟ فروشنده نگاهی از سر تا پا به منِ خر می‌اندازد و مرا به سمت تنها جفت کفش راکپورتی که دارند می‌برد، به رنگ سفید کورکننده. می گویم نه! از این‌ها دارم! و بعد به طرف کفش‌های ریبوک می‌روم و یکی را که حتی شبیه کفش نیست و شاید پاپوشی ضد آب است انتخاب می‌کنم و سایز ۴۰‌-‌۳۹ آن را می‌خواهم. جوان باز با دقت بیشتری نگاهم می‌کند. طولانی و عمیق نگاهم می کند. در حالی که کفش پنج انگشتی را می‌قاپم تکرار می‌کنم: سایز ۴۰-۳۹. او سرش را تکان می‌دهد و دنبال کفش به عقب فروشگاه می‌رود و وقتی برمی‌گردد من در حال کندن جوراب‌هایم هستم. پاچه‌هایم را تا می‌زنم و به آن دو جسم فرتوت، پاهایم، نگاه می‌کنم و لحظه ناجوری سپری می‌شود تا بالاخره حالی‌اش می‌شود که منتظرم پاپوش‌ها را پایم کند. هیچ‌وقت واقعاً چیزی نمی‌خرم. تنها چیزی که می‌خواهم این است که در روزی که دیده نشده‌ام نمیرم»