کتاب صوتی «خودکار آبی» روایتی از غربت، تأمل و دلتنگی است به قلم و صدای رحیم نوروزی!

گاهی سفر کردن فقط دیدن شهرها و مکان‌های تازه نیست؛ گاهی سفری است به درون خود، به سکوت‌های عمیق و به کشف دلتنگی‌هایی که در هیاهوی زندگی روزمره پنهان مانده‌اند. «خودکار آبی» چنین سفری است؛ داستانی متفاوت و شخصی که با نگاهی درون‌گرایانه، پاریس را نه از زاویه گردشگری و بناهای مشهورش، بلکه از دل تنهایی و تفکر تجربه می‌کند.

راوی این داستان، مسافری ایرانی است که همراه فردی به نام علی باغی (با «غ»)، که ظاهراً عضو یک گروه موسیقی است، راهی پاریس می‌شود تا در یک اجرای موسیقی شرکت کند. اما درست از همان آغاز، اتفاقی رخ می‌دهد که همه‌چیز را تغییر می‌دهد: علی باغی او را تنها می‌گذارد. حالا مردی که زبان فرانسه و انگلیسی نمی‌داند و حتی از ارتباط ساده هم ناتوان است، در شهری غریبه رها شده و بیشتر زمانش را در اتاق می‌گذراند. اما این تنهایی به داستان جان می‌دهد؛ چون راوی به‌جای گشت‌وگذار در موزه‌ها و خیابان‌های پرزرق‌وبرق، به جهان درونی خود سفر می‌کند. نگاهش به پاریس، نگاهی درونی، شخصی و عاطفی است؛ شهری که بیشتر از آن‌که با کافه‌ها و برج ایفل شناخته شود، با حس غربت، تأمل و خلوت روحی به تصویر کشیده می‌شود.

در کتاب صوتی «خودکار آبی» خبری از عکس گرفتن جلوی جاذبه‌های مشهور یا هیجان گردشگری نیست؛ این داستان بیش از هر چیز درباره احساساتِ انسانی در دل غربت است. راوی در خلوت خود به مفاهیم عمیق فلسفی می‌اندیشد؛ جاودانگی و معنای زندگی، نسبت انسان با طبیعت و حیوانات، عینیت‌یافتن مفاهیم انتزاعی و نوعی پوچی و تنهایی که یادآور فضای آثار صادق هدایت، ژان پل سارتر و آلبر کامو است.

این تأملات، پاریس را از شهری پرجنب‌وجوش به شهری آرام، سنگین و گاهی اندوهگین تبدیل می‌کند؛ شهری که در پس ظاهر پرزرق‌وبرقش، جایی برای سکوت و فلسفه‌ورزی دارد.

در طول داستان، دلتنگی راوی برای ایران و خانه‌اش بارها و بارها تکرار می‌شود. حتی در هواپیما، وقتی به تهران بازمی‌گردد، هنوز ذهنش پر از تصویر شمال ایران، تهران و ریشه‌های خودش است. «خودکار آبی» سفری است از غربت به وطن؛ سفری که نشان می‌دهد چطور می‌توان در اوج تنهایی، دوباره به ریشه‌ها فکر کرد و معنای خانه را از نو کشف کرد.

این بار رحیم نوروزی ـ بازیگر و روایتگر توانمند تئاتر و تلویزیون، با قلم و صدای گرم و بیان تأملی خود، این داستان فلسفی و عاطفی را جان می‌بخشد. او با لحن آرام و پرحسش، شما را درست به همان اتاق خلوت در پاریس می‌برد؛ جایی که راوی در سکوت نشسته و به جهان، زندگی و دلتنگی‌هایش فکر می‌کند. اجرای نوروزی باعث می‌شود شنونده نه فقط کلمات، بلکه احساس تنهایی و غربت را نیز تجربه کند؛ انگار خودتان مسافر بی‌زبانی هستید که در شهری غریب سرگردان شده‌اید.

چرا باید «خودکار آبی» را بشنویم؟

اگر به روایت‌های شخصی و درون‌گرایانه علاقه‌مندید، این داستان شما را با جهان احساسی عمیقی همراه می‌کند؛

اگر دوست دارید پاریس را از زاویه‌ای متفاوت ـ نه توریستی، بلکه فلسفی و انسانی ـ تجربه کنید، این کتاب برای شماست؛

اگر از ادبیات متأثر از هدایت، سارتر و کامو لذت می‌برید، فضای این اثر برایتان آشنا و دلنشین خواهد بود؛

و اگر می‌خواهید یک اجرای صوتی متفاوت و پرحس بشنوید، صدای رحیم نوروزی شما را غافلگیر می‌کند.